18 mei, 2025 – dag 48 – 2.367 km
Als je ooit dacht dat reizen zonder vaste planning makkelijk en bevrijdend zou zijn, dan heb je helemaal gelijk. Maar ook: je hebt het gruwelijk, gruwelijk mis.
Je moet weten: ik ben iemand die leeft volgens zijn agenda. Of beter gezegd, ik ben de persoon die alles in zijn agenda zet om structuur aan zijn leven te geven. Of het nu gaat om “postkantoor” om 9 uur, “mama bellen” om 20 uur, of “concert tickets kopen” om 22 uur—alles wat ik doe is gepland.
Dus je kunt je voorstellen hoe mentaal bevrijd ik me moet voelen nu ik reis zonder tijdschema, zonder deadlines, met slechts een vaag idee van waar ik naartoe ga.
👏 stel 👏 je 👏 eens 👏 voor 👏 hoe 👏 makkelijk 👏 het 👏 leven 👏 nu 👏 moet 👏 zijn 👏
Wel, dat is het niet. En ik ben de weg kwijt.
–Of, ik was de weg kwijt. De eerste twee weken van deze reis was ik echt de weg kwijt. Hoe ver moest ik elke dag fietsen? 30 km? 50 km? Ik eindigde met een gemiddelde van 85 km. Ik voelde me als Forrest Gump op een fiets. Het enige wat ik wist, was dat ik moest blijven fietsen. Hoe ver? Geen idee. Hoe lang? Geen flauw benul. Voor wie? Voor mezelf, denk ik. Waarom? Omdat dat is wat ik van plan was te doen; fietsen.
Het is grappig hoe ik mensen die ik ontmoette bleef vertellen: “Wel, ik heb tijd, dus ‘t is op’t gemak.” Maar ik luisterde helemaal niet naar mezelf.
Weet je nog dat ik zei dat ik een “pauze nam in Stuttgart”? Dat klopt. Ik nam een pauze. Een volledige drie dagen, zelfs. Maar hier is de waarheid: ik koos er niet voor om die pauze te nemen -het leven koos het voor mij.
Hoe? Awel, ik slaagde erin om mijn fiets op te sluiten in een ondergrondse parkeergarage. Eentje die, blijkbaar, in het weekend gesloten is. “Je had je fiets daar niet moeten parkeren” zei Jay, de hostelmedewerker, terwijl ik mijn verblijf verlengde. Amai, bedankt, Jay. Meneer de toekomstvoorspeller, vol wijsheid en glorieuze inzichten. Misschien bel ik je de volgende keer als ik op het punt sta iets stoms te doen.
Dus ja, de fiets zat vast. Drie dagen lang. En dat was de manier van het leven om te zeggen: “Yo, vriendschap, Speedy Gonzales. Relax. Verken de stad. Eet iets. Smost wa saus op de enige broek die je hebt. Zit in de zon. Koop een ring, ook al heb je je sieraden thuisgelaten omdat je ze ‘niet nodig had’ maar je bent tegelijk ook gewoon een beetje ijdel. Bezoek een museum. Lees een boek. Geniet van het leven.”
En die herinnering, die had ik nodig. Ik moest eraan herinnerd worden dat ik niet aan het fietsen ben naar Nepal -ik ben aan het reizen naar Nepal. En die kleine, onverwachte pauze hielp me ontspannen. Het leerde me om adem te halen, om te stoppen met denken dat ik elke seconde van elke dag moest fietsen. Sindsdien heb ik vier boeken gelezen. Wat, voor mij, een grote prestatie is. Ik las elke dag, maar ik stond mezelf nooit toe om te lezen.
Nu ruil ik boeken onderweg, wat leuk is… totdat iemand je een boek geeft over seksueel misbruik van kinderen in de katholieke kerk??? Echt??? Denk je echt dat ik op zoek ben naar die sfeer?
Ik gaf het een kans. Kwam met moeite door 20 pagina’s. Ruilde het weer.
Mezelf toestemming geven om te vertragen heeft me open gesteld voor meer ontmoetingen. En een van die ontmoetingen deed me verliefd worden op Salzburg. Niet zozeer de stad, hoewel die prachtig is, maar de mensen. Zij maakten het speciaal. Maar daar zal ik in de volgende post uitgebreid op ingaan.
—
Maar -er is altijd een maar- ook al geniet ik van dit agendaloze bestaan, er zijn twee aankomende afspraken in mijn kalender: het weerzien van enkele van mijn beste vrienden aan het einde van de maand, en het nemen van een vlucht in augustus.
En hoewel ik graag doe alsof ik dit relaxte, zorgeloze, “we zien wel wat er gebeurt” soort leven leid, maken die twee vaste momenten me oprecht gelukkig. Omdat iets hebben om aan vast te houden, gewoon een beetje structuur, dit hele “vrijheids”-ding iets aangenamer maakt.
–
with love