14 april, 2025 – Dag 14 – 717 km
—Ik wil deze post beginnen met te zeggen dat alles tot nu toe mooier en liefdevoller is geweest dan ik ooit had kunnen dromen. En ja, ik besef dat ik nog volop in de wittebroodsweken van deze reis zit. En ja, ik weet dat mijn hopeloos romantische aard ervoor zorgt dat ik de wereld door een roze bril bekijk. Maar alsjeblieft, laat me…—
Het is bijna twee weken geleden dat ik aan dit avontuur begon, en na een korte pauze in Stuttgart leek het me een goed moment om terug te blikken op 1 april—een dag gevuld met een heerlijke lunch, afscheid en ook wat tranen. Maar vooral markeerde het het begin van het onbekende.
In de aanloop naar mijn reis hadden veel mensen veel vragen—wat volledig begrijpelijk is. Toch kwamen vaak dezelfde vragen terug die… een beetje vreemd aanvoelden? Ze leken allemaal geworteld in angst.
“Maar wat als je je eenzaam voelt?”, “Maar wat als je het niet leuk vindt?”, “Maar wat als je fiets stukgaat?”, “Maar wat als je fiets gestolen wordt?”, “Maar wat als je beroofd wordt?”, “Maar wat als iemand je gijzelt?”
Ik snap het, ergens. Maar… wat als…
Wat als ik mezelf nooit de kans geef om mensen, kompassie, culturen, eten, verhalen, … te ervaren? Wat als ik mezelf nooit toelaat om nederig te worden door de natuur, het weer of het leven in het algemeen? Wat als ik nooit uit mijn comfortzone stap om echt te begrijpen hoe goed mijn leven tot nu toe is geweest, op mijn leeftijd van 33?
Ik ben er van overtuigd dat veel van deze angstgedreven vragen een gevolg zijn van ons huidige mediaklimaat, waar het onbekende vaak als gevaarlijk wordt afgeschilderd en we worden aangemoedigd om bang te zijn.
Laat me een voorbeeld geven om mijn punt te verduidelijken. De laatste krantentitel die ik las, luidde: “1 persoon overleden bij gruwelijk busongeluk.” En hoewel ik erken dat het tragisch is en ik zo’n verlies niemand toewens, had de titel ook kunnen zijn: “Moderne veiligheidsvoorzieningen redden 49 levens bij gruwelijk busongeluk.”—maar de media kiest er bewust voor om dat niet te doen. Ze kiezen voor angst. Waarom?
Omdat. Angst. Simpwelweg. Beter. Verkoopt.
Ik kan en wil niemand vertellen hoe ze hun leven moeten leiden. Maar ik wil delen dat sinds ik een paar jaar gestopt ben met het consumeren van media, ik veel meer rust in mijn leven heb gevonden. Ik maak me minder zorgen en beleef meer. Ik geloof echt dat door deze negativiteit niet toe te laten in mijn leven, ik deze reis met minder vooroordelen ben aangegaan.
En ja, ik ben me er volledig van bewust dat er slechte mensen bestaan, en ik zou echt doodsbang zijn als ik beroofd zou worden—maar goed, ik ben ook bang om alleen in het bos te zijn en te slapen, wat ik nu bijna dagelijks doe. Dus ja. Maar tot nu toe, inclusief eerdere reizen, ben ik alleen maar begroet met glimlachen, vriendelijkheid, medeleven en gastvrijheid.
Ik heb chocoladerepen gekregen, ben uitgenodigd in huizen, heb douches aangeboden gekregen, maaltijden gedeeld en ben verwelkomd aan ontbijttafels met warme koffie—gewoon omdat de nacht koud was en ze wisten dat ik in een tent sliep. Verdorie, ik kreeg zelfs de sleutels van Ramans huis, gewoon omdat hij laat thuis zou zijn en voor me wilde zorgen. Het is gemakkelijk om te vergeten, maar mensen zorgen voor mensen, ongeacht wat ons wordt verteld.
Ik weet niet precies waarom ik dit schrijf. Misschien moest ik gewoon even mijn hart luchten. Misschien is het omdat ik tot nu toe alleen maar de schoonheid in mensen heb ervaren. Ik weet het niet. Neem deze post zoals je wilt, maar het is in ieder geval van mijn hart.
Dus, ik weet het niet. Fuck de media en hun boodschap van angst. Ga naar buiten, ervaar de wereld, praat met mensen, luister naar hun verhalen, koop een koffie en laat jezelf toe om je verdomd geweldig te voelen. Vergeet gewoon nooit om van het leven te houden.
